Absolwentka religioznawstwa UJ i studium fotograficznego; wybitna portrecistka. Od 1992 roku współpracuje z „Tygodnikiem Powszechnym” oraz wydawnictwem Znak i Wydawnictwem Literackim. Przez wiele lat współpracowała z miesięcznikiem „Kino”, publikowała również w „Allgemeine Zeitung”.

Jeżeli naturalność oznaczać ma szybkie uchwycenie chwili, portrety autorstwa Danuty Węgiel na pewno nie są naturalne. Jeżeli jednak naturalność oznacza zadumę i równie pokorne, co wnikliwe poszukiwanie tego, co konstytutywne dla portretowanego – nie ma fotografii bardziej naturalnej. Wtedy to, co promieniuje z osoby, przenika całe otoczenie. I widzimy w nim autoironię Stanisława Lema, przenikliwość profesora Jacka Woźniakowskiego, kobiece ciepło Olgi Tokarczuk, dowcipną dobroć Mariana Stali. Patrząc na te – nie wykreowane, ale odnalezione w świecie – fotografie stajemy się uczestnikami rozmowy.